«Τα 39 σκαλοπάτια» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Καλαμάτας

Το νέο θεατρικό έργο του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Καλαμάτας, με τίτλο «Τα 39 σκαλοπάτια», που έγραψε ο John Buchan, κάνει πρεμιέρα στις 10 Ιανουαρίου 2014, στην κεντρική σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας.

 

Παίζουν με αλφαβητική σειρά:

Γιώργος Γιαννόπουλος

Στάθης Κόκκορης

Αννέτα Παπαθανασίου

Μαρίνα Ταβουλάρη

Γιώργος Τσαπόγας

 

Θεατρική μεταφορά: Patrick Barlow

Μετάφραση: Κωστής Τσώνος

Σκηνοθεσία: Κώστας Κατσουλάκης

Ηχητικά εφέ: Νίκος Καραπιπέρης

Σκηνικά - Κοστούμια: Κώστας Κατσουλάκης

Φωτισμοί: Δημήτρης Παπαδόπουλος

Μουσική Επιμέλεια - Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύη Γιαννακοπούλου

 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 21:30
 
Γενική είσοδος: 10 ευρώ

 

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Η γνωριμία του γοητευτικού Richard Hannay με την όμορφη Annabella Smith, σε ένα θέατρο του Λονδίνου, σηματοδοτεί την έναρξη μιας σειράς από περιπέτειες με φόντο τη Σκωτία. Χωρίς καλά - καλά να αντιληφθεί τι συμβαίνει, ο Richard κατηγορείται για τη δολοφονία της Annabella και βρίσκεται μπλεγμένος σε ένα διεθνές δίκτυο κατασκόπων που προσπαθεί να «βγάλει» εκτός Αγγλίας στρατιωτικά μυστικά προς όφελος των Γερμανών. Αναζητώντας την αλήθεια, η ζωή του τυχοδιώκτη Richard θα απειληθεί ουκ ολίγες φορές. Άλλοτε πηδώντας από το τρένο με προορισμό τη Σκωτία και άλλοτε απλώς δραπετεύοντας από το εξοχικό σπίτι στο οποίο φιλοξενείται, ο Richard δεν παραδίνεται εύκολα. Ο στόχος του παραμένει ο ίδιος, όταν μάλιστα στις περιπέτειές του βρίσκει θέση ο έρωτας.

Ο βασικός καμβάς της παραπάνω ιστορίας ανήκει στον John Buchan, ο οποίος το 1915 πρωτοδημοσίευσε το μυθιστόρημα «Τα 39 σκαλοπάτια», που γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Η ιστορία του αθώου Richard ο οποίος καταδιώχθηκε στη Σκωτία, στη συνέχεια κέντρισε την προσοχή των παραγωγών ταινιών. Έτσι έγινε η ταινία του Alfred Hitchcock «The 39 steps», η οποία από πολλούς θεωρείται μία από τις καλύτερές του. Ύστερα από την «περιπλάνηση» του νεαρού τυχοδιώκτη στην μεγάλη οθόνη, ο Άγγλος ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας Patrick Barlow διασκεύασε το μυθιστόρημα του J. Buchan. Το 2007 κέρδισε το βραβείο Laurence Olivier καλύτερης κωμωδίας, ενώ καταχειροκροτήθηκε στη σκηνή του West End του Λονδίνου.

Στο έργο, στοιχεία μυστηρίου, χιούμορ, ρομαντισμού και περιπέτειας εναλλάσσονται, ενώ πάνω από 130 ρόλοι εμφανίζονται επί σκηνής από πέντε μόνο ηθοποιούς.

Μια υπέροχη σάτιρα, μια ιστορία κατασκοπίας που έγινε τρεις φορές παγκόσμια κινηματογραφική επιτυχία, το 1935 σε σκηνοθεσία Hitchcock με τον Robert Donat και τη Madeleine Carroll, το 1959 με τον Kenneth More και το 1978 με τον Robert Powell.

Είναι ένα παραλήρημα δράσης, μουσικής, ήχων και φωτισμού, με μια πεντάδα ηθοποιών, τρεις άνδρες και δύο γυναίκες, που εναλλάσσονται σε 139 ρόλους, με σκηνική δραστηριότητα και αυτοσχεδιασμούς που κάνουν ολοφάνερο ότι ο άνθρωπος έχει τον πρώτο ρόλο στο θέατρο.

Το έργο έχει 35 σκηνικές αλλαγές, όπου στον ίδιο σκηνικό χώρο δημιουργούνται ανατροπές και η σκηνή μετατρέπεται σε διαφορετικούς χώρους μέσα από τη δράση των ηθοποιών, έτσι ώστε να μεταβάλλεται από υπαίθριο χώρο σε εσωτερικό θεάτρου, δωμάτιο, δρόμο, τρένο, σταθμό τρένου, στέγη βαγονιών, γέφυρες κ.λπ. Δημιουργείται, έτσι, μια ποιητική σκηνική εικόνα, όπου ο θεατής αφήνεται στο έλεος της σωματικής έκφρασης των ηθοποιών, των ήχων και της εικόνας.

Είναι μια παράσταση που αγαπήθηκε από το θεατρικό κοινό σε όσες χώρες παίζεται (Broadway των ΗΠΑ, Hong Kong, Λονδίνο, Αυστραλία).

Διαβάστε περισσότερα...

Έκθεση με Έργα του Βασίλη Φωτόπουλου!

Η Κοινωφελής Επιχείρηση του Δήμου Καλαμάτας "ΦΑΡΙΣ" σας προσκαλεί στην έκθεση ζωγραφική με έργα του Βασίλη Φωτόπουλου, που θα πραγματοποιηθεί στη Δημοτική Πινακοθήκη Καλαμάτας «Α.Τάσσος», από την 16 Δεκεμβρίου 2013 έως την 28 Απριλίου 2014 .

Ώρες λειτουργίας: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή 17:00 - 2100, Σάββατο, Κυριακή 10:00 - 13:00


Λίγα λόγια για τον Βασίλη Φωτόπουλο

O Βασίλης Φωτόπουλος γεννήθηκε το 1934 στην Καλαμάτα. Η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική είχε αρχίσει με μαθητεία στον Καλαματιανό ζωγράφο Ευάγγελο Δράκο ενώ ως έφηβος είχε μυηθεί στη βυζαντινή αγιογραφία. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ώριμη φάση της ζωής του, η τέχνη αυτή παρέμενε όχι μόνο πηγή έμπνευσης αλλά και συναισθηματικής γαλήνης.

Η πρώτη του επαφή με το θέατρο ήταν με το θίασο του «Ακροπόλ» στο θέατρο «Μπουρνέλλη». Το 1958, ο Κωστής Μπαστιάς, τότε διευθυντής της Λυρικής, του αναθέτει τη σκηνογραφία και το σχεδιασμό των κοστουμιών για την όπερα του Τζ. Μπ. Περγκολέζι «Η υπηρέτρια κυρά». Ήταν η απαρχή της συνεργασίας του με την ΕΛΣ ως σκηνογράφου και ενδυματολόγου. Δεν αρκέστηκε όμως στο σταθερό αυτό πόστο αλλά άρχισε να ταξιδεύει στο εξωτερικό, για να δει από κοντά τις εξελίξεις στα εικαστικά και το θέατρο.

Κατά την επάνοδό του στην Ελλάδα συνεργάστηκε με τους Μ. Θεοδωράκη, Μ. Κακογιάννη και Μποστ για την «Όμορφη πόλη». Ακολουθεί το άνοιγμα στο εξωτερικό. Κάνει και τα 75 σκηνικά για την ταινία «Αμέρικα, Αμέρικα» μαζί με τον Αμερικανό Τζιν Κάλαχαν. Όμως ο σκηνοθέτης παρέλειψε το όνομα του Φωτόπουλου στους τίτλους. Όταν ο τελευταίος παραπονέθηκε στον Καζάν, εισέπραξε την απάντηση: «Μα ποιος θα πίστευε ότι αυτά τα σκηνικά είχαν γίνει από ένα Ελληνόπουλο...». Έτσι το Όσκαρ με το οποίο βραβεύτηκε η ταινία για τη σκηνογραφία της πήγε στον Κάλαχαν. Τελικά η δικαίωση και διεθνής καταξίωση ήρθε με το «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη. Ο Φωτόπουλος, στα 30 του μόλις χρόνια, κέρδισε το χρυσό αγαλματάκι για τη σκηνογραφική του δουλειά.

Από το 1964 έως και το 1967 μοίρασε τη ζωή του μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής ενώ από το 1967 έως τη μεταπολίτευση έμεινε στις ΗΠΑ με μεγάλες συνεργασίες. Ήρθε στην Ελλάδα μόνο το 1973 για να σκηνοθετήσει την ταινία «Ορέστης». Στη μεταπολίτευση συνεργάστηκε κατ' αρχάς με τον Ζυλ Ντασσέν, τη Μελίνα Μερκούρη και το Νίκο Κούρκουλο αλλά και με όλους τους καλλιτεχνικούς φορείς, θεατρικούς και μη, αφήνοντας την αισθητική του σφραγίδα σε μεγάλες παραστάσεις.

Από το 1980 αφιερώνεται στο χρωστήρα. Ατομικές εκθέσεις του Βασίλη Φωτόπουλου έχουν γίνει στο Μουσείο Βορρέ (1991), στη γκαλερί «Νέες Μορφές» (1996), στη γκαλερί «Ζουμπουλάκη» (1999). Μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του ιδίου και του αδελφού του είχε κάνει το 1997 ο «Μύλος» της Θεσσαλονίκης. Έργα του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία και σε αρκετές ιδιωτικές συλλογές".

Η ζωγραφική του

Ένας εύκολος χαρακτηρισμός γι αυτήν θα ήταν «εξπρεσιονισμός» ή «μαγικός ρεαλισμός». Όμως το πρόβλημα ερμηνείας αρχίζει ουσιαστικά μετά από την ταξιθέτησή της. Πιο συγκεκριμένα ο Βασίλης Φωτόπουλος, ζωγραφίζοντας, πασχίζει κυρίως να χωρέσει τις μοναχικές φιγούρες του σ' ένα χώρο ασφυκτικό, απροσδιόριστο. Η δυσφορία του υποκειμένου σ' έναν κόσμο αφιλόξενο και προβληματικό.

Όμως το ανθρώπινο σώμα, συχνά παραμορφωμένο ή δύσπλαστο ενέχει εκείνη τη μυστική δύναμη που το δικαιώνει. Ένα μαύρο φως που το κάνει να λάμπει ακόμα και στο έρεβος και που αποκαλύπτει το μυστικό του κάλλος.

Ο Φωτόπουλος παραμένει σ' όλο του το έργο ένας δημιουργός δισυπόστατος: από τη μια η γνώση του σήμερα, η επαφή του με τις μορφές του μοντερνισμού, η ενστικτώδης αποστροφή του προς οποιαδήποτε ακαδημαϊκή ή διακοσμητική ευκολία. Κι από την άλλη η ακατασίγαστη αναζήτηση να βυθιστεί στο παρελθόν, να επιστρέψει στη μήτρα της παράδοσης εκεί που αισθανόταν ασφαλής κι ολοκληρωμένος, περισσότερο τεχνίτης ταπεινός παρά καλλιτέχνης οιηματίας. Η θεματολογία του, βέβαια, υπήρξε τόσο σύγχρονη όσο και διαχρονική. Το σώμα, η μαρτυρία και το μαρτύριο του, η νεανικότητα και η αναπόφευκτη φθορά της, ο έρως – θάνατος και ο θάνατος ως συνέχεια ζωής.

Ο Βασίλης Φωτόπουλος υπήρξε ένας πρίγκιπας για τη γενιά του. Μπορούσε να είναι την ίδια στιγμή ασκητικός και πολυτελής, εγκόσμιος αλλά και πέραν του κόσμου, θεόθεν αλήτης, δηλαδή πλάνης και ανέστιος όπως συγχρόνως αριστοκράτης και λάτρης της ζωής στην πιο υψηλή της σημασία. Την πιο υψηλή της εκδοχή. Άλλοτε βυζαντινός και άλλοτε σύγχρονος κοσμοπολίτης, ήξερε επίσης να βιώνει λάθα επειδή κατά βάθος διέθετε απόλυτη επίγνωση της αξίας του. Σε αυτή την επίγνωση οφείλεται και η ταπεινοφροσύνη του. Σημειώνει ο επιμελητής της εκθέσης Μάνος Στεφανίδης

Διαβάστε περισσότερα...

Φαρμακεια

Καμία εκδήλωση

Calendar

KalamataMall.gr

Συνδεθείτε ή Δημιουργία Λογαριασμού